เธอจากไป..แต่รู้ไหมฉันไม่เคยลืม

นับจากนี้จะไม่มีความทรงจำที่แสนดีอีกแล้ว

ฉันขอเก็บไว้เพียงความทรงจำที่แสนเลวร้ายในวันที่เทอทิ้งไป

อย่างน้อยมันอาจจะทำให้ฉันลืมเทอได้เร็วขึ้น

ที่ผ่านมาเสียน้ำตาให้เทอมามากพอแล้วแต่จากวันนี้ฉันจะร้องไห้เพื่อตัวเอง

และจะร้องไห้ให้น้อยลงทุกวันและอีกไม่นานน้ำตาของฉันมันจะไม่ไหลอีกต่อไป

ขอเวลาอีกนิดแล้วฉันจะกลับมาเป็นคนเดิมที่ไม่มีแม้แต่รอยแผลเป็น

 

 

การรอคอย เป็นเรื่องที่ทรมาน

โดยเฉพาะ . . . การรอคอยที่ จะกลับมาพบกัน

หรือรอคอย ใครสักคน ที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน

ยิ่งรอ  . . . ยิ่งเหมือนเข็มนาฬิกา เดินช้าเท่าตัว

จากเวลาที่นานอยู่แล้ว ก็ดูเหมือนยิ่งนานกว่าเดิม

และการดำเนินชีวิต ระหว่างการรอคอยนั้น

ก็มีตัวแปรมากมาย ที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ

เพราะทุกคนมีพื้นฐานความเหงา และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเอง

. . . พอๆ กับความอ่อนไหว

แต่ก็เป็นโอกาสดี . . .  ที่จะให้ระยะทาง เป็นเครื่องวัดความรู้สึก

พิสูจน์ความแข็มแรง . . . ของความรัก

โดยวัดจากการกระทำ ความเสมอต้นเสมอปลาย

และความอดทนด้วยเงื่อนไข ของความลำบากแห่งกาลเวลา

และตัดสินว่า . . . การรอคอยจะคุ้มค่าหรือไม่ กับการอยู่ห่างกัน

ต่างคนต่างก็ต้องทำใจให้เข้มแข็ง กับอารมณ์ต่างๆ ที่คอยรบกวน

และคอยชักจูง ออกนอกลู่นอกทาง

เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย ที่วันหนึ่ง เราพบว่า . . .

คนคนหนึ่ง คือ . . .  คนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด

ใครสักคน . . . ที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน มันไม่ใช่เรื่องง่าย

และคนที่จะฝ่าฝัน กับการบีบคั้นแห่ง การรอคอย  . . .

. . . กลับมาหาเราได้ ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา

เพราะฉะนั้น ย่อมหมายถึง . . .

ความรู้สึกที่เขามีอยู่ . . . ก็คงไม่ได้ธรรมดา

ที่สามารถรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ  . . .

และเมื่อถึงเวลานั้น  . . . สิ่งที่รอคอย ย่อมเกิดค่ามหาศาล

ชีวิต . . . จึงจำเป็น ต้องรอคอยใครสักคนให้ได้

หากว่าเป็นใครสักคน  . . . ที่มีค่าแก่การรอคอย

 

(Credit : websit kapook.com ; design by RAY)

 

ทุกเดือนธันวาคมที่ฝนโปรยลงหน้าหนาว
มันทำให้ฉันรู้สึกยิ่งสั่น ยิ่งทวีคูณความหนาว
ฝนหนาวเทลงมากระทบนัยต์ตาฉัน
และเสียงข้างในก็ร้องออกมา ว่าฉันคิดถึงเธอ

อยากจะยิ้มข้างเธออีกซักครั้งแล้วนั่งฟังเพลงนี้ด้วยกัน
ให้เธอได้รับได้รู้ว่าไม่มีใครๆจะสำคัญไปกว่านี้
และในทุกๆเช้าที่ฉันลืมตา ตื่นขึ้นมาเพื่อพบวันใหม่
เธอคือเสียงหัวใจในชีวิตฉัน ในความนึกคิดอยู่ทุกๆวัน

แต่วันนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันต้องรออีกนานแค่ไหน
และวันเวลาที่เราจะได้พบกันจะมาถึงเมื่อไหร่
ต้องทำยังไง อยากให้เธอได้เข้าใจ
การรอคอยมันนานเกินทนไหว

ถึงแม้ฉันจะท้อกับการรอคอยเธอตรงนี้
แต่ยังคงมีความหวังเท่าที่ฉันยังหายใจ
และไม่ว่านานเพียงใด บอกได้เลยเต็มใจ
เพราะฉันรู้ว่าเธอมีค่ามากเพียงใด

อยากหัวเราะข้างเธอเหมือนวันนั้น
ที่ฉันร้องเพลงให้เธอฟัง
ให้เธอได้รับได้รู้ว่าไม่มีใครๆจะสำคัญไปกว่านี้
และในทุกๆเช้าที่ฉันลืมตา ตื่นขึ้นมาเพื่อพบวันใหม่
อยากจะเห็นหน้าเธอในวันฟ้าสางคือความทรงจำที่ฉันต้องการ

แต่วันนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันต้องรออีกนานแค่ไหน
และวันเวลาที่เราจะได้พบกันจะมาถึงเมื่อไหร่
ต้องทำยังไง อยากให้เธอได้เข้าใจ
ว่าฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน
ถึงแม้ฉันจะท้อกับการรอคอยเธอตรงนี้
แต่ยังคงมีความหวังเท่าที่ฉันยังหายใจ
และไม่ว่านานเพียงใด บอกได้เลยเต็มใจ
เพราะฉันรู้ว่าเธอมีค่ามากแค่ไหน

ทุกเดือนธันวาคมที่ฝนโปรยลงหน้าหนาว
มันทำให้ฉันรู้สึกยิ่งสั่น ก็เพราะฉันคิดถึงเธอ

 

 

เพียงเวลาแค่ไม่นาน ทำให้เราได้คุ้นเคย
สุขและทุกข์ที่ล่วงเลย มันทำให้เรายิ่งผูกพัน
แต่เวลาคือสิ่งเลวร้ายเช่นกัน เวลาช่างแสนสั้น
           ทำให้เราต้องจากกัน

สุดเส้นทางปรายขอบฟ้า

     ชะตาได้กำหนด
ไม่อาจจะพบกัน

     แต่ตัวฉันไม่เคยจะลืมเธอ
ภาพเก่าคืนย้อนมา

จุดจบคือน้ำตา และรักที่ยังไม่เคยจางหาย

แม้ว่าวันนี้เธอจะอยู่แสนไกล

แต่ความทรงจำดีๆนั้นไม่เคยจางหาย

ตราบที่ดาวเต็มฟ้าเธอยังคงวนเวียนในหัวใจ

หลับให้สบายสักวันคงพบกัน สุดที่รัก

 

 

,,,,,,,,,,รักที่สุด  สุดที่รัก,,,,,,,,,,,,(*)(*)("")("")